Category Archives: కవితలు

వారసుడే కావాలని నా గర్భాన్ని ప్రశ్నించిన రోజు స్త్రీని కాదు నేనొక మర మనిషినని తెలిసింది.

ఆమెకు ప్రపంచం పొగచూరిన చిత్రం కాని, ఆమెకు ప్రస్ఫుటమైన ‘అద్దమే’ ఆవశ్యకము, ఆధారం అద్దంలో ప్రతి బింబము

“ఏంటి ఇంకా బాలాకుమారి అనుకుంటున్నావా!?” “అమ్మమ్మ/ నానమ్మ అయ్యే వయసులో….!?” ముసుళోల్లకి ఈ దసరా పండుగలేంటో!?”

వివక్షను మోసే ఈ నేలపై సమానత్వాన్ని నాటే విత్తనం నేను నేను పుట్టింది అవకాశాలలో కాదు, నిరాకరణ గర్భంలో.

ఇప్పుడంటే.. దగ్గినా తుమ్మినా దావఖాండ్లు డాక్టర్లు అంటండ్రు గానీ,

హృదయ దానం చేసేవారు కావలెను!!” బ్రెయిన్ డెడ్ అయిన వారు; కాని వారు.. ఎవరైనా సరే,

నేను తల వాల్చేందుకు తన భుజం కావాలనుకుంటాను. తను మాత్రం నా భుజం పైనే చేయి వేస్తాడు.

కదిలే మేఘం, తిరిగే భూమండలం, కరిగే మంచు పర్వతం,

ఆమె పాదాల క్రింద నలుగుతుంది. నరక కూపం. చిమ్మ చీకట్లు తప్ప ఋతు స్పర్శ లేని బ్రతుకు గతికిన పూటే కాల ప్రమాణం

నా కంటూ ఓ పేరు అమ్మా నాన్నా పెట్టినా ఇప్పుడు మారిపోయింది కాదు కాదు నన్ను మార్చేసింది

నిత్య శంకితుడు – పెనుభూతం వాడు. ఎవడితో కడుపు? అంటూ చావుదెబ్బలు పాదాలనంటి ప్రమాణం చేస్తుంది.

ఓ దిక్కు మాసిపోయిన మూసి కన్నీరు యేరై ప్రవహిస్తుంటే/ మరోదిక్కు బొండికాయ తెగ్గోసిన గుట్టల దుఃఖం/ మండ్రగబ్బలా గుడగుడలాడి భయపెడుతుంటే/ చెమట ఉప్పునీటి దోసిళ్ళతో పల్లీలమ్ముకుంటున్న చెవి తెగిన గెంటీల/

ఏడ్చేంతటి ఓపిక లేక హాయిగా నవ్వుతూనే ఉన్నా! తిట్టేంతటి తీరిక లేక

ఆమె విశ్వాసం ముందు గుళకరాయి పర్వతం చుట్టూ పరుగులు తీస్తుంది… తలపై ‘‘చుట్ట కుదురు’’

యుగాల నుంచీ చెరిగిపోని కావ్యానికి జీవం పోసిన

పురి బిగించి వదిలిన బొంగరం ఆమె తిరుగుతున్న భూగోళం చుట్టూ వున్న పన్నెండు ఇళ్ళలో పని