ఒక్కొక్క పాఠం – డా|| ని. భవానీదేవి

ఏ కూతురితోనైనా
అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్తూనే ఉంటుంది 
అమ్మాయి జీవితాకాశంలో
వేల ఇంద్రధనుస్సుల్ని సృష్టించాలని
అమ్మాయి అడుగులేనినంతమేరా
ఆకుపచ్చని తివానీ పరవాలనీ
అమ్మ ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూనే ఉంటుంది
ఆ రోజుల్లో మా అమ్మ ూడా చెప్పేది
ఆడపిల్లలంటే అణగిమణగి ఉండాలనీ
ఎన్ని తుఫాన్లనైనా ఎదలోనే దాచుకోవాలనీ
ఎప్పుడూ తలవంచుకునే నడవాలనీ
హాయిగా నవ్వూడదనీ, గట్టిగా మాట్లాడొద్దనీ
కన్నీటి జాడల్ని ఎవ్వరికీ కన్పించనీయొద్దనీ
అప్పగింతల పాటతోబాటు
అటే చివరి ప్రయాణమైపోవాలనీ
అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్తుండేది
అందు నేను
కళ్ళల్లో పొగ పోయిందనే వంకతో
కన్నీరు కారుస్తుంటాను
నాలుగ్గోడల మాటున నవ్వు నటిస్తుంటాను
బాధ్యతలేగాని హక్కుల ఊసెత్తలేను
కన్నవారే పరాయివాళ్ళలా ప్రవరి్తన్త
తప్పు చేయకపోయినా తలదించుకుంటాను
ఆకాశం మెరుపుల్ని ఆస్వాదించాలనిఉన్నా
అందని చందమామని చూని
నిట్టూరుస్తుంటాను
అమ్మాయిలెప్పుడూ
అవసరంలేని అమాయకులే గదా!
కొంచెం తిండి, గుడ్డలిన్తే
ఇంటెడు చాకిరీకి
జీవితాంతం కట్టుతాడేసుకుంటారు
తీరా ఇంత ప్రయాణం చేశాక
వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే
మా అమ్మ చెప్పిన మాటలేవీ
నా జీవితంలో అక్కరకు రాలేదు
ప్రతిక్షణం నా కాళ్ళకు
పలుపుతాళ్ళయ్యాయి
దారిపొడుగునా మొలిచిన
ముళ్ళజెముళ్ళయ్యాయి
ఇవ్వాళ నేను మాత్రం
నా కూతురితో నిర్భయంగా చెప్తున్నా
అడుగు అడుగునా ముళ్ళకంచెలతో
రాజీపడి పోవద్దని

Share
This entry was posted in కవితలు. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

(కీబోర్డు మ్యాపింగ్ చూపించండి తొలగించండి)


a

aa

i

ee

u

oo

R

Ru

~l

~lu

e

E

ai

o

O

au
అం
M
అః
@H
అఁ
@M

@2

k

kh

g

gh

~m

ch

Ch

j

jh

~n

T

Th

D

Dh

N

t

th

d

dh

n

p

ph

b

bh

m

y

r

l

v
 

S

sh

s
   
h

L
క్ష
ksh

~r
 

తెలుగులో వ్యాఖ్యలు రాయగలిగే సౌకర్యం ఈమాట సౌజన్యంతో